25 sierpnia 2005 - 10 lat później...

   5 sierpnia 2015 roku minęła 10 rocznica śmierci Antoniego Żychiewicza, cichociemnego, ps. "Przerwa". Męża, Ojca, Dziadka i Pradziadka. 10 lat to z jednej strony dużo, z drugiej tak niewiele. Wielu z nas doskonale pamięta uśmiechnięte oczy Antoniego i jego żarty. Nawet będąc w szpitalu, ze świadomością, że zbliża się śmierć, potrafił żartować i sypać anegdotami. Znając naturę Antoniego w dniu pogrzebu nikt nie rozpaczał. To nie było smutne "żegnaj", tylko bardziej "do zobaczenia". Zadziwiająca świadomość, że On jest wśród nas i nie byłby zadowolony, widząc nosy zwieszone na kwintę i zapłakane oczy. Pożegnanie było uroczyste, z Kompanią Honorową Wojska Polskiego, pożegnalną salwą, w pięknej scenerii Beskidu Żywieckiego.

   Po 10 latach na Mszy Świętej w tym samym kościele spotkali się ponownie najbliżsi Antoniego - potomkowie Jego, Jego brata Teczka i siostry Marysi - Marta z mężem, córką, zięciem i wnukami, Jola z córką Anią oraz Tadeusz zwany Baltazarem z żoną. Była też Łucja, najważniejszy genealog rodzinny, autorka bloga rodziny Wierzyckich. Gospodarzami spotkania była Hanna, żona Antoniego, i córka Danusia, które ugościły wszystkich pod swoim dachem.

Rodzeństwo Żychiewiczów: Emil ("Teczek"), Maria i Antoni. 

   Spotkanie przebiegło w miłej, rodzinnej atmosferze. Uczestnicy dosłownie wypełnili drewniany dom wspomnieniami. Myślę, że Dziadek z zadowoleniem patrzył na integrację kilku pokoleń rodziny Żychiewiczów :)  

71 rocznica wybuchu Powstania Warszawskiego - Zakopane 1 sierpnia 2015

Do Warszawy było nam za daleko, więc postanowiliśmy uczcić pamięć Powstańców w... Zakopanem. Miałam nadzieję, że jakieś plany będą miały Myślenice, ale pamiętając zeszły rok, kiedy to wybraliśmy się do Domu Greckiego na wystawkę o Powstaniu Warszawskim w koszulkach "powstańczych", nie oczekiwaliśmy cudów. Otóż rok temu, jak nas zobaczyła jedna z pań pracujących w Muzeum, omiotła nas spłoszonym wzrokiem i zapytała wyraźnie zaniepokojona: "Czy to jakaś akcja?" Zdziwiła się, że ubraliśmy koszulki z okazji rocznicy wybuchu PW...

Zakopane świętowało bez szczególnych fanfar, ale Górale jak to Górale, pamiętają o ważnych dla Polski rocznicach. O 15.30 mieliśmy przyjemność oglądnąć inscenizację potyczki partyzanckiej przygotowaną przez Stowarzyszenie Rekonstrukcji Historycznych - 1 Pułk Strzelców Podhalańskich AK. O 17.00 całą gromadką uczestniczyliśmy w uroczystej Mszy Św. w intencji Ojczyzny i Powstańców Warszawskich. Kazanie było okolicznościowe, pięknie ubrane w słowa podziękowanie za powstańcze poświęcenie... Powinni go posłuchać ci wszyscy, którzy tradycyjnie w okolicach 1 sierpnia opluwają naszych bohaterów...

W sobotę 1 sierpnia w myślenickim dodatku ukazał się duży artykuł o "Hawrań", Irenie Siwickiej - Żychiewicz, jednej z bohaterek bloga... Na końcu artykułu moja refleksja na temat PW: 

Wnuczka Ireny - Maja Ingarden sprzeciwia się głosom mówiącym, że powstanie było bezsensowną, bo z góry przegraną walką, która na dodatek pochłonęła mnóstwo ofiar. - Jestem zdecydowaną obrończynią powstania i powstańców. (...) Uważam za bardzo niesprawiedliwe to, że działania powstańców sprowadza się do błędu. Dlaczego nikt nie zastanawia się, co by było gdyby nie było powstania, albo gdyby powstańcy wygrali? To nie był błąd, a oni nie byli dzieciakami, jak się nieraz o nich mówi. Byli dojrzali, chcieli walczyć i umrzeć wolni, bo jestem przekonana, że liczyli się z tym, że umrą... 

Cały artykuł   TUTAJ >>>

 

 

Niedziela w Swoszowicach 2015

Swoszowice pojawiły się w naszym życiu dzięki zawodom jeździeckim, w których okresowo braliśmy udział w latach poprzednich. W tym roku ta miejscowość, a raczej dzielnica Krakowa, zaistniała dzięki Feliksiewiczom, naszym "końskim" znajomym. Dziewczyny Ingarden pojechały na treningi skokowe do Iwony, właścicielki Ośrodka Jeździeckiego"Diagram". Dziewczyny jeździły, a my plotkowaliśmy. O różnych życiowych perturbacjach, potem o historii i rodzinie. Okazało się, że Zbyszek jest dyrektorem prywatnego Muzeum SprawWojskowych, które od 2 lat działa w swoszowickim forcie z I wojny światowej. A do tego współuczestniczy w wydaniu książki o historii Swoszowic, ze szczególnym uwzględnieniem Uzdrowiska i Parku Zdrojowego. Kilka lat temu Uzdrowisko świętowało dwusetne urodziny! I tu uwaga: założycielem Uzdrowiska i Parku Zdrojowego, ówczesnym właścicielem wsi Swoszowice, był nikt inny jak FeliksRadwański, pra-pra-pra-dziad Jacka Ingardena, pra-pra-pra-pra-dziadek dzieci Ingarden! Pewnie czytelnicy zastanawiać się będą, jaki związek ma Feliks Radwański z Antonim Żychiewiczem, którego ten blog dotyczy. Wspólnym mianownikiem są Julia, Karolina, Błażej i Mikołaj Ingarden. Szkoda by było o Feliksie nie wspomnieć, w końcu to nie-byle-jaki przodek. Oprócz Uzdrowiska był twórcą krakowskich Plant i pomysłodawcą Kopca Kościuszki, a do tego dzięki sprytnemu tłumaczeniu ocalił Bramę Floriańską. O szczegółach pisać nie będę, ponieważ zainteresowani sami znajdą informacje w sieci.

W związku w tymi wszystkimi rewelacjami postanowiliśmy zwiedzić fort swoszowicki i przespacerować się po pełnym zabytkowych drzew Parku Zdrojowym. Fort, mimo krótkiego użytkowania jako muzeum, zrobił na nas duże wrażenie. Wszystkie zbiory są prywatnymi pamiątkami, przekazanymi lub udostępnionymi muzeum przez rodziny dawnych żołnierzy. Jest jeszcze sporo pomieszczeń, które czekają na swoje ekspozycje, ale już teraz jest co podziwiać. Na nas oczywiście największe wrażenie zrobiła sala operacyjna, ze stołem pokrytym zakrwawionymi serwetami i kompletnym wyposażeniem chirurgicznym ;)

W Parku Zdrojowym podziwialiśmy 200-letnie drzewa, sadzone m. in. przez Feliksa Radwańskiego. Wieść głosi, że podczas hucznych imprez przez niego organizowanych były one sowicie polewane winem, które lało się strumieniami nie tylko w gardła gości. Jak widać wyszło im to na zdrowie (drzewom, nie gościom), bo nadal budzą podziw spacerowiczów. 

Więcej o Feliksie i jego dokonaniach przeczytać będzie można niebawem na bliźniaczym blogu poświęconym rodzinie Ingardenów.

Więcej zdjęć TUTAJ >>> 

"Losy Bliskich i losy Dalekich..." - Julka w finale etapu wojewódzkiego!

Finał wojewódzki VI edycji konkursu "Losy Bliskich i Losy Dalekich - życie Polaków w latach 1914 - 1989" odbył się 18 czerwca 2015 roku w Polskiej Akademii Umiejętności w Krakowie. Było uroczyście, a przy tym bardzo przyjaźnie. Wysłuchaliśmy wystąpienia prof. Jerzego Wyrozumskiego, wiceburmistrza Cieszyna Bogdana Ścibuta, dr Roberta Zaparta z Fundacji Armii Krajowej, Antoniego Palczewskiego, Małopolskiego Kuratora Oświaty oraz kilku uczestników konkursu. Finaliści zostali obdarowani nagrodami. Szczególne wyróżnienie Fundacji AK przypadło czterem uczniom, m. in. Julii Ingarden, za pracę o Prababci, por. Irenie Siwickiej-Żychiewicz, żołnierzu Armii Krajowej. 

Julkę organizatorzy zapamiętali z zeszłego roku, gdy prezentowała swoją pracę o Pradziadkach ubrana w harcerski mundur.

W kuluarach, po zakończeniu uroczystości, zaczęły się rodzić plany na przyszłoroczną edycję konkursu... Jest grupa fanów, którzy czekają z niecierpliwością na kolejną część sagi rodzinnej :)

Więcej informacji o VII edycji konkursu TUTAJ >>>

Świadomość własnej przeszłości...

Noc Muzeów 2015 w Muzeum AK w Krakowie

Tegoroczna krakowska Noc Muzeów kusiła różnymi atrakcjami. Trudno było się zdecydować, gdzie się wybrać. Wybraliśmy Muzeum AK im. gen. Emila Fieldorfa "Nila". Nie była to nasza pierwsza wizyta w tym miejscu, jednak proponowane atrakcje kusiły skutecznie :) Dzieciaki duże i małe uczestniczyły w ciekawych warsztatach: Błażej poznawał "oświecone historie", a dziewczyny dyskutowały o Żołnierzach Wyklętych. Atrakcją dla najmłodszych była możliwość przymierzenia maski przeciwgazowej i kolorowanie czołgu.

Żołnierze Obrony Terytorialnej zorganizowali dla odwiedzających muzeum pokazy ze strzelaniem i transportowaniem rannych. Można było oglądnąć "od podszewki" najpopularniejsze karabiny i pistolety, porozmawiać z przedstawicielami Jednostki Specjalnej "Nil", czy przetestować swoje umiejętności reanimacji rannego. Na dziedzińcu podziwialiśmy tzw. "mapping", czyli ruchome obrazy świetlne, przygotowane przez studentów ASP.

Na zakończenie zostaliśmy poczęstowani prawdziwą wojskową grochówką.

Więcej informacji o Nocy Muzeów w Muzeum AK TUTAJ >>> 

 

Stare cmentarze...

Cmentarz wojskowy w Rajbrocie

Zawsze mnie intrygowali znajomi, którzy z uporem maniaka wędrowali po Polsce w poszukiwaniu starych cmentarzy wojennych. Szczególne miejsce zajmują wśród nich cmentarze z I wojny światowej, których w naszym regionie jest mnóstwo. Planowałam nawet odwiedzenie jednego, czy dwóch takich miejsc, żeby sprawdzić na własne oczy, co takiego magicznego jest w skupisku zardzewiałych krzyży i obtłuczonych nagrobków, otoczonych chaszczami, trawami i pokrzywami. Okazja nadarzyła się niedawno, przy okazji wyjazdy na finał Konkursu Kaligraficznego, którego uczestniczką już trzeci w kolei rok jest moja córka Julia. Okolice Rajbrotu obfitują w takie metropolie. Pierwszy był cmentarz nr 303. Podjechałyśmy do widocznego z daleka kamiennego muru, zaglądnęłyśmy do środka i... dech mi zaparło. Zanurzyłam się w tej tajemniczej atmosferze, a stare dęby zdawały się opowiadać o dawnych walkach, które miały miejsce w okolicy. Pochowanych tu zostało ponad 500 żołnierzy armii rosyjskiej, austriacko-węgierskiej i niemieckiej, którzy zginęli w grudniu 1914 roku w czasie operacji limanowsko-łapanowskiej.

Drugi z odwiedzonych przez nas cmentarzy został opatrzony numerem 308. Znajduje się w Królówce, czy też w Muchówce. Drogę do cmentarza wskazuje betonowy słup z tablicą: "Kriegerfriederhof - Cmentarz wojskowy". Bitą drogą dojechałyśmy do lasku, w którym za kolejnym kamiennym murem zamknięte zostały magiczne, tajemnicze historie. Prawie 1000 żołnierzy, 1000 odrębnych małych i wielkich historii... 290 żołnierzy zostało zidentyfikowanych, reszta pozostała anonimowa... Pochowani w zbiorowych mogiłach, ich wiecznego spoczynku pilnują krzyże - maltańskie dla Prusaków, prawosławne dla Rosjan i skromne, proste, dla anonimowych szeregowców. Czy leżą tu też Polacy? Całkiem możliwe, bo w końcu polscy Legioniści również brali udział w walkach. Podział na dobrych i złych się zatarł. Zostały szczątki ludzi i tchnienie jednego Boga...

Cmentarz wojskowy w Królówce - Muchówce

A tak opisują swoją wizytę na starym cmentarzu harcerki z XV Warszawskiej Żeńskiej Drużyny Harcerskiej in. Tomasza Zana. Członkiem tej drużyny była moja Babcia, Irena Siwicka - Żychiewicz. Wspomnienie pochodzi z jednodniówki pochodzącej z lat 1924-1934. Opisywały inny cmentarz, inne groby, innych żołnierzy, naszych, polskich bohaterów. Ale atmosfera jest podobna... Cisza, stare dęby, wojenne opowieści...

Na wojskowym cmentarzu...

Były pełne radosnego życia. Rozklekotany, ciężarowy samochód zawiózł je przed bramę cmentarną. Potem ustawiły się szeregiem i szły małemi alejkami wśród grobów. Wesołe ogniki z oczu im uciekły na dno duszy. Serca wypełnił smutek i sączył się powoli zadumą z pod rzęs spuszczonych. Potem szare ich postacie schylają się nad grobami i pracowite, małe ręce zbierają szybko zeschłe liście - pieszczą grób... Z każdej mogiły wyrasta krzyżyk z tabliczką, na której ciemnemi literami ktoś napisał stopień, pułk, wiek i miejsce śmierci żołnierza, rzadko spotyka się nazwisko, bo i po co? Co komu po nazwisku - wystarczy wiedzieć, że tu pod zieloną darnią i żółtą ziemią leży szeregowiec, kapral, porucznik z polskim orzełkiem na czapce i z olbrzymim śmiertelnym otworem w czaszce, sercu lub piersi... Krzyżów tak dużo, całe szeregi ciągną się równo, równiutko i tworzą dziesiątki, setki, tysiące... W piersiach coś zabolało, coś się targa - O Panie... aż tyle, aż tyle - czy trzeba było... I oni wszyscy za wolność... O Chryste... i usta drżą tak silnie, że niepodobna mówić i tylko ręce przestają pracować i załamują się rozpacznym ruchem...

Potem szybko, zręcznie stawiają na darni purpurową lampkę i białą świeczkę i biegną dalej do innego grobu, i potem znowu i znowu dalej... A tymczasem mgły zaczęły opadać na cmentarz i stał się mrok - z nad grobów podnoszą się postacie i biegną w jedną stronę i po chwili skupiają się wszystkie wokół ogniska. Przed sobą mają światło i ciepło, w sobie życie, a poza sobą ciemny krąg i ciszę śmierci...

Patrz, klękają wszystkie i razem, nabożnie, z drżeniem "Wieczne odpoczywanie" mówią bohaterom... Już wstały, teraz żałobna pieśń, pogrzebny marsz... Zamilkły - zapalają pochodnie i idą oblane światłem nad ciemne groby... I na każdej mogile cząsteczkę światła zostawiają... i idą, idą wciąż naprzód ciche i lekkie. Aż przyszła chwila, że postacie ich znikły, odeszły w cień - a za to cmentarz rozgorzał światłem tysiąca płomyków... Groby płonęły czerwono, krzyże różowo i sino, a niebo zostało granatowe i gwiazdami srebrnemi... I cisza naszła wielka - serca żywych za głośno się tłukły... Gwiazdy tajemną wiodły rozmowę z ognikami grobów...

Zaturkotał samochód - mury cmentarza "Czuwaj!" odkrzyknęły.